Exodus wandeltocht 2012

Begin dit jaar trainde ik voor de vierdaagse. Met 99 km training in de benen hoorde ik dat ik werd uitgeloot en dus niet mocht meelopen. Zonde vond ik dat.  Ik had mezelf oerlelijke wandelschoenen laten aanmeten, een fortuin uitgegeven aan blarenpleisters en naadloze sokken en dagenlang last gehad van allerlei soorten spierpijn. Mooi wel dus dat ik voor de vierdaagse nog een tochtje ging lopen.

De Exodus tocht

Ik werd gewezen op de exodus wandeltocht die bij mij in de buurt wordt gehouden enkele weken voor de vierdaagse. Tijdens een gezellige avond in de kroeg beloofde ik mee te doen (nooit doen trouwens, dingen beloven in een kroeg).

Goed voorbereid aan de start

Op mijn fiets vertrok ik afgelopen zaterdag richting de start. Kosten deelname: 4 euro waarvan een deel wordt geschonken aan het Rode Kruis. Rond een uur of 11 begin ik aan mijn 25 kilometer. Mijn voorzorgsmaatregelen zijn goed: ik draag een pet, heb me ingesmeerd, de rode kruis EHBO app is geïnstalleerd en de routebeschrijving houd ik stevig vast. Er doen 974 mensen mee aan de Exodus tocht met routes van 5, 10, 15, 25 en 40 kilometer.

Verwonderde blikken

Het is heerlijk wandelweer, de zon schijnt en het waait een beetje. Ik loop een prachtige route met een stevig tempo. Een voor een haal ik lopers in.  Na een kilometer of zes krijg ik plotseling pijn in mijn lies. Ik hou een beetje in, rek wat, strek wat en masseer mijn lies. De verwonderde blikken van tegemoetkomende fietsers negeer ik maar even.

Idee achter Exodus wandeltocht

De operatie Market Garden was gestrand. In de herfst van 1944 gelastte de bezetter iedereen huis en haard te verlaten. Het riviertje de Linge vormde de frontlijn en in de wijde omtrek woedde bruut oorlogsgeweld. Velen wachtte een barre uittocht en staken onder bedreiging van granaatvuur de Rijn over. De vluchtelingen konden pas na de bevrijding, in de lente van 1945, huiswaarts keren. De Exodustocht herinnert aan de kracht en vastberadenheid van de burgers. Ook is de tocht een ode aan alle burgers, die overal in de wereld op de vlucht zijn voor het oorlogsgeweld. Bron www.exodushuissen.nl

Waar is toch die stempelpost?

Dan kom ik aan bij een kinderboerderij waar het zwart ziet van de lopers. Het zijn er nogal wat. De eerste EHBO post is al druk bezig met het prikken van blaren. Ik zoek een stempelpost. Die is er wel maar alleen voor de tien kilometer. ‘Weet u of de stempelpost van de 25 hier ook ergens zit?’ Vraag ik aan een dame met wandelschoenen aan. ‘ Je bent te laat, ze zijn al weg ‘ is het antwoord. Vreemd. Tientallen wandelaars ingehaald en toch ben ik te laat? Ik geloof er geen bal van maar ben er toch niet gerust op. Ik loop verder.

Onderweg smeer ik me voor de tweede keer in met zonnebrand en dan voel ik een steek op mijn hak. Blaar. De tape die om mijn hak zit probeer ik voorzichtig los te trekken op een bankje, om vervolgens een blarenpleister te plakken en opnieuw te tapen. De eerste paar meters doen daarna nog gruwelijk veel pijn maar dan gaat het weer en versnel ik mijn pas. Waar is nou toch die stempelpost?

Wandelmaatje

Aangekomen bij een grote boerderij loop ik even te zoeken naar de route. Aan de andere kant van de boerderij staat een man met dezelfde routekaart als ik. Samen vinden we de weg en komen erachter dat we hetzelfde tempo lopen. Gezellig.  De uren verstrijken en we marcheren door Elden en Arnhem en dan is daar ineens de stempelpost! Ik vlieg de mevrouw die er vrijwillig staat bijna om haar nek. Ik ga potdorie voor die medaille vandaag en zonder stempels krijg ik dat ding niet.

Laatste kilometers

We zijn inmiddels bezig aan de laatste kilometers. Af en toe heb ik toch wat moeite om mijn nieuwe wandelmaat bij te houden maar ik bijt door en versnel mijn pas. Als we vlakbij het einde zijn (nog 3 kilometer) zegt de man naast mij: ‘ Jij hebt toch wel een sneller tempo dan ik’  Aargh, ik had dus best een stapje minder kunnen zetten.

In het centrum van Huissen worden we verwelkomt door een doedelzakspeler. Mijn wandelmaatje geeft mij een hand (‘het ga je goed’) en gaat koffiedrinken met zijn vrouw. Ik bedank voor de gezelligheid en loop richting finish waar ik rond 16:00 arriveer en een medaille ontvang. Hoewel ik wel vaker 25 km liep ben ik nu extra trots. Ik heb een medaille, mijn eerste ooit. En al die uren trainen waren niet voor niets, want ik ben nog afgevallen ook.

Bij de finish!

Karin Leijen (1984) is freelance journalist en editor met Twentse roots maar woonachtig in de Betuwe. Is (mede)eigenaar van audiovisueel productiebedrijf Pecto Productions. Doet haar best om gezond te leven, sport daarom regelmatig en is zelden te vinden bij een fastfoodketen. Houdt van slechte films en goede muziek. Heeft last van ochtendhumeur, bewondert doorzetters en kan een beetje humor in de mens zeer waarderen.

Google+