Blaren in Wijchen

‘Hou mijn ballen ff vast wil je.’ Ik denk even dat ik het verkeerd verstaan heb als ik het de op leeftijd zijnde man op serieuze toon hoor zeggen tegen zijn wandelmaat. Dan zie ik in zijn hand  ineens de stressballen. Om te voorkomen dat het bloed naar je vingers vloeit tijdens het wandelen kun je het beste met iets in je hand lopen. Ah, vandaar.

Het is vandaag de dag van Wijchen, een dag met twee gezichten. Aan de ene kant is de tweede dag van de vierdaagse traditiegetrouw de zwaarste, aan de andere kant is Wijchen een van de leukste doorkomstplaatsen van de week.

 

Helga Verwey  uit Amsterdam en Magda Hildenberg uit Poortugaal lopen er nog kwiek bij. Ze stoppen even om water bij te vullen en wat te eten. Ze zijn al vroeg in de doorkomstplaats. ‘Ik loop hem nu al voor de 6e keer en elke kaar gaat het beter’ zegt Helga. Haar zus  zucht ‘ik vind het wel een beetje te warm.’ Helga vind het weer daarentegen juist prima ‘heerlijk toch, veel beter dan die regen van gisteren maar ja, smaken verschillen.’

Ooit interviewde ik een EHBO’er op de wedren en vroeg hem wat de ergste verwonding was die hij was tegengekomen. Het antwoord was ietwat luguber: ‘Ik heb wel eens iemand gehad die zijn kleine teentje verloor na het lopen van de vierdaagse’. Brrrrr.

Met dat interview in mijn achterhoofd loop ik de verzorgpost van het Rode Kruis binnen. Suzanne de Jong is er de coördinator. ‘Het is nu nog rustig, maar bij de eerste verzorgpost is de wachttijd anderhalf uur, je zou toch denken dat mensen dan even doorlopen naar hier, we zitten vlakbij elkaar.’ Ik besluit even te wachten en van het feest in Wijchen te genieten.

Niet alleen de toeschouwers jubelen en juichen, ook de wandelaars laten van zich horen. ‘Wijchen, bedankt, Wijchen bedankt, Wijchen, Wijchen, Wijchen bedankt’ zingt een loper richting de kant terwijl hij op zijn tamboerijn slaat. Van alle kanten komt muziek. Kinderen delen snoepgoed uit en geven mensen high fives. Inmiddels is door de hoeveelheid lopers het asfalt bijna niet meer te zien. Veel van hen lopen in het roze vanwege roze woensdag.

Rond 12 uur loop ik terug naar de verzorgpost waar inmiddels een rij is gevormd van mensen met slappe knieën, stijve spieren en natuurlijk blaren. Geesje Zandbergen uit Appelscha ligt op een stretcher terwijl ze een rode kruis medewerker haar voeten verzorgd. ‘Ik kwam hier voor mijn kleine teen maar hoe langer ik hier lig, hoe meer problemen ze tegenkomen hahaha.’ Geesje kan er nog om lachen. Ze loopt de vierdaagse samen met haar man die buiten zit te wachten. ‘Ik lig inmiddels langer hier dan dat ik loop! Maar het is niet erg hoor, deze mensen doen hartstikke goed werk. Ik heb liever dat ze het goed aanpakken’.

 

Van blarenpleisters krijg je blaren

Dat de regen gisteren voor een hoop blaren heeft gezorgd was al duidelijk maar het is niet zozeer de nattigheid die zorgt voor de ontwikkeling ervan, ‘als het regent gaan mensen slenteren en juist daar krijg je blaren van’ vertelt een blarenverzorger. Blarenpleisters plakken is ook geen goed plan. ‘Dat is prima voor huis- tuin en keukengebruik maar niet voor zo’n tocht als dit. Juist aan de rand van de blarenpleister gaat het schuren en daar komen dan weer blaren van.’

Even verderop ligt Mark van Kooy uit Heerlen. Zijn moeder en tante wilden samen de vierdaagse lopen en hebben ook Mark ingeschreven. ‘Maar mijn moeder is uitgeloot dus nu loop ik alleen met mijn tante. Erg jammer om dan te horen dat zoveel mensen hun startbewijs niet hebben opgehaald.’ Ondanks dat hij me horizontaal te woord staat gaat het met Mark eigenlijk best prima. ‘Gisteren dacht ik even dat ik het niet ging redden met die regen maar nu gaat het goed, het is maar een klein blaartje.’ Hij hoeft nog maar 15 kilometer tot de finish vanaf de verzorgpost. ‘Dat gaat zeker lukken, maar wel dankzij de hulp van deze mensen.’

Met Mark gaat het prima!

Touw over de weg; gebroken rib

Helaas brengt niet iedereen het er zo goed vanaf. Naast de jaarlijkse uitvallers door ongetraindheid, blaren en blessures heeft een 49-jarige vrouw uit Barendrecht vanochtend in alle vroegte een flinke smak gemaakt door een over de weg gespannen touw. Resultaat? Een gebroken rib en een gekneusde knie. De organisatie noemt het een ‘schandalige actie.’

Ook vriend Rick Schouten uit Nijmegen is geveld door blaren. Hij heeft anderhalf uur bij de eerste verzorgpost gelegen. ‘Die mensen zijn echt helden’ vertelt hij als ik een stukje met hem meeloop. Hij lacht nog maar heeft het zwaar tijdens zijn eerste vierdaagse. ‘Ik hoor iedereen altijd zeggen dat het zo gaaf en gezellig is om mee te lopen, nou ik zeg je een ding, ik doe het nooit weer.’ Hij moet dan nog 15 kilometer.

Als ik naar mijn auto loop zijn de straten in Wijchen nagenoeg leeg. De mensen langs de kant pakken hun spullen in.  Onderweg kom ik nog enkele wandelaars tegen. Ze hebben het zwaar, heel zwaar en ik vraag me af op ze op tijd bij de finish aankomen. Dan zie ik een kolos van een man, met kuiten dikker dan mijn eigen bovenbenen en daaronder wandelschoenen. Zijn t-shirt is nat van het zweet. Om hem heen zwermen een aantal kinderen die verdacht stil zijn. De reus kijkt bedroefd. ‘Kom jongens, we gaan naar huis.’

Uiteindelijk vielen woensdag 908 wandelaars uit.

Karin Leijen (1984) is freelance journalist en editor met Twentse roots maar woonachtig in de Betuwe. Is (mede)eigenaar van audiovisueel productiebedrijf Pecto Productions. Doet haar best om gezond te leven, sport daarom regelmatig en is zelden te vinden bij een fastfoodketen. Houdt van slechte films en goede muziek. Heeft last van ochtendhumeur, bewondert doorzetters en kan een beetje humor in de mens zeer waarderen.

Google+